door:
René Stoter
Datum:
5/12/2016
Vastelaovendgevoel…?!

Lees column in Venloosch dialect

René, wil jij, als hard-core Vastelaovendvierder een stukje schrijven voor mijn website over jouw Vastelaovendgevoel…? Mwah… niet helemaal van harte, maar stel dat het predikaat “hard-core” klopt, dan zou het een kleinigheidje moeten zijn. Helaas, niets is minder waar… Hoewel ik niet weet wat de overtreffende trap van hard-core is, ken ik nogal wat mensen die daar moeiteloos voor in aanmerking komen, met ander woorden, ik weet zeker dat ik niet de grootste vastelaovendgek ben. Daarbij, doorgaans niet om een stukje tekst verlegen, over “gevoel” schrijven blijkt alles behalve een kleinigheid. Natuurlijk, de Jan van Mersbergens en Sander Mattheijssens onder ons, draaien daar de handjes niet voor om en ook de schrijvers van al die fantastische vastelaovendliedjes hebben daar ongelooflijk veel kaas van gegeten. Ik daarentegen, zit al weken te broeden om aan dit enigszins onderschatte verzoek te kunnen voldoen.

Opschrijven zal nog wel gaan denk ik, als je maar eenmaal weet wat het, of beter gezegd “jouw” gevoel van vastelaovend ís. Het antwoord blijkt veel lastiger als de vraag. Van alle vastelaovendcliché’s die er zijn, herken ik er best wel een paar. En als ik terugdenk, dan heb ik de vastelaovend door de jaren heen ook vaak anders beleeft. Joeks en plezier, mooi verkleed, gevonden en ook weer verloren liefde, vriendschap, samen en ook weer even alleen en dat allemaal los van een paar geografische verschillen tussen mijn woonplaats Sevenum en mijn “roots” in het stadje van plezier (Venlo red.) Op een enkele wintersportvakantie, wat inmiddels niet meer is voor te stellen, na; altijd van de partij en een enkele keer van heel dichtbij. Onze oudste zoon als Kleuterprins, Ceremoniemeester bij de Venloosche Boerenbruiloft en Adjudant. Van de buitenkant het serieuzere vastelaoveswerk, maar voor mij, nu ik genoodzaakt ben om er min of meer over na te denken, eigenlijk ook niet meer dan een manier om, vooral samen met de mensen die je lief zijn,  de vastelaovend te beleven.

De rode draad door al die herinneringen ligt ineens heel erg voor de hand. In alles wat vastelaovend betekent komt steeds het woord “samen” terug. Bij elkaar zijn met vrinde en bekenden. En dat allemaal nog versterken om vooral op tijd te beginnen;

bij voorkeur op de 11e van de 11e , hoewel bij mij thuis dan iedereen bedenkelijk kijkt als ik er in mijn vastelaovesjas, s’ochtends in alle vroegte, er op uit trek. Zittingen, bals, recepties en uiteindelijk een dag of vijf (je vraagt je onderhand af, waarom er nog zoveel gepraat en gezongen wordt over “drie dagen” vastelaovend), onder een warme deken van confettie, joeks en een paar glazen bier. En dan is het ook mooi geweest, het pak kan weer de kast in en de foto’s in het album.

Tsja, het gevoel van vastelaovend. Laten we het niet moeilijker maken als dat het is en iedereen dat lekker voor zichzelf laten bepalen. Er bij zijn, genieten van en met elkaar en zoals al jarenlang wordt gezongen…. “laat maar lekker gaan zoals het gaat” … En mijn vastelaovendgevoel doet er verder niet meer toe, hoewel … ik twijfel over waar ik vandaag naar toe zal gaan en ben een beetje bang dat ik wellicht iets mis. Er is Boerenmoesbal met het altijd supergezellig, boéretoérefeest (geen vertaling mogelijk red.) van de oud-boerenbruiloftgezelschappen vooraf, maar mijn geliefde neefje Jesse  heeft ook de receptie als Adjudant bij de jeugd van de Plaggenhouwers in Grubbenvorst en in Sevenum komt ook de Prins straks uit …. ?! En wat doe ik aan? Het valt ook allemaal niet mee, … VASTELAOVEND SAME  !

Videocredits: Zutjes aan, Zang: Joke Theeuwen & Wiel Vestjes Tekst: Wiel Hermans Muziek: Wim Roeffen